هزینه دو طرفه
افغانستانی ها و به ویژه شیعیان افغانستان، در طول پنج دهه گذشته، همواره کنار ایران و مردم ایران هزینه داده اند و در غمها و شادی های آنان شریک بوده اند.
از جنگ تحمیلی هشت ساله و دفاع از حرم گرفته تا جنگ تحمیلی دوازده روزه، ایرانی و افغانستانی و به ویژه شیعیان افغانستان، در خون شریک بوده اند و حمله به طفل دوساله افغانستانی (که از شیعیان افغانستانی مقیم مشهد مقدس بوده) در فرودگاه مسکو توسط یک فاشیست صهیونیست هم، بخشی از همین هزینه هاست.
مهاجم، به گمان اینکه آن کودک، ایرانی است به او حمله کرد.
البته، در میان افغانستانی ها، کسانی هم هستند که تلاش کرده اند به ایران و جمهوری اسلامی ضربه وارد کنند، اما مگر در میان خود ایرانی ها، کم هستند افرادی که چنین کرده اند؟
اگر تمام ایرانی ها به دلیل خیانت چند خائن، با چوب مخالفت ایران و انقلاب زده میشوند، میتوان تمام افغانستانی ها را هم با همین چوب زد، ورنه هیچ عقل سلیمی، خطای چند نفر را به یک جمعیت چند میلیونی خون شریک، تعمیم نمیدهد
تاریخ فراموش نخواهد کرد که سهم شیعیان افغانستان در حفظ محور مقاومت در خلال فتنه تکفیری-صهیونی شامات چقدر برجسته و پر اهمیت بود.
آنها اکنون از دو ناحیه ضربه میخورند و هزینه میدهند. در ایران، گرفتار مهاجر ستیزی اند و در افغانستان، تحت ستم و ظلم طالبان، گرفتار شیعه ستیزی و فارسی ستیزی.
آنچه که تاسف بار است این است که در ایران، هیچ تفکیکی میان دوست و دشمن نیست. بسیاری از مردم افغانستان، در طول پنجاه سال، همراهی عمیق اعتقادی و قلبی با ایران و انقلاب داشته اند و مال و جان و عمر را بر سر این آرمان گذاشته اند.
حاکم شدن این رویکرد مهاجر ستیزانه بدون تفکیک خوب از بد و سره از ناسره، به نفع ایران نیست.
نوشته سید احمد موسوی
