گفتگویی اختصاصی با اولین بانوی ایرانی بالای ۶۰ سال که ماناسلو را فتح کرد؛
پاهایش ردپای اراده است و نفسهایش، ترنم عشق به بلندیها
در دنیایی که مرزهای ممکن هر روز جابهجا میشود، نام او با قلهها گره خورده است؛ زنی که سن را فقط یک عدد میداند و بلندای رؤیاهایش از بلندترین قلل جهان فراتر رفته است. از صغری حسنی اردکانی سخن می گوییم؛ اولین بانوی ایرانی بالای ۶۰ سال که ماناسلو را فتح کرد تا ثابت کند سن و جنسیت نمیتواند سقف آرزوها را محدود کند، آن هم در سرزمینی که آسمانش همیشه به قامت بلندپروازانش میبالد.
تریبون کاشان به نقل از هیمالیا- در گفتگوی ویژه و اختصاصی، پای صحبتهای این بانوی آهنینِ کوهستان نشستیم تا شنوای تلاشهایش در دل برف و باد، ترسهایی که پشت سر گذاشته و لحظهای که پرچم ایران را بر بام ۸۱۶۳ متری ماناسلو به اهتزاز درآورده باشیم. در ادامه شرح این گفتگو را می خوانید:
به عنوان اولین سال و برای اینکه خوانندگان ما با شما آشنا شوند کمی از خودتان بگویید؟
صغری حسنی اردکانی، متولد شهریور ۱۳۴۱ در شهر سپیدان استان فارس هستم. چون در منطقه کوهستانی متولد شدم از بچگی به کوه رفتن علاقه داشتم و حدود ۲۰ سال است که کوهنوردی را بصورت حرفه ای انجام می دهم. در بازه زمانی هشت ساله نایب رئیس هیئت کوهنوردی استان اصفهان بودم و بیشتر کوه های ایران را فتح کردم و ۱۶ صعود برون مرزی هم داشته ام. در زمینه تنیس روی میز هم مدال های مختلفی دارم که شاخص ترینش نفر اول کشوری بیماری های خاص در سال های ۹۵و۹۶ است.
تا به حال به چند قله ایرانی و خارجی صعود داشته اید؟
همان طور که در ابتدا گفتم بیشتر کوه های ایران را فتح کردم. یکی از هیمالیانوردان می گفت هیچ وقت نگویید چند درصد بگویید بیشتر کوه های ایران را صعودکردم البته بعضی از قله های شاخص را چندین مرتبه صعود کردم. بطور مثال: قله دماوند ۱۸مرتبه از چند مسیر، قله تفتان ۸مرتبه، سبلان ۷مرتبه، علم کوه ۴مرتبه، آزادکوه ۴مرتبه و..
در مورد قله های برون مرزی هم آرارات ترکیه تیر ۱۳۸۹، مراپیک هیمالیا آبان۱۳۹۰، آراگاتس ارمنستان۱۳۹۱ و۱۳۹۸، ارجیس ترکیه سال ۱۳۹۲، کاچکار ترکیه سالهای ۱۳۹۷و ۱۳۹۸و۱۴۰۰و۱۴۰۲، کازبک گرجستان سالهای ۱۳۹۳و۱۴۰۲، کلیمانجارو بام آفریقا آبان ۱۳۹۴، البروس روسیه بام اروپا تیر ۱۳۹۶، لنین قزقیزستان مرداد۱۴۰۱و ماناسلو هیمالیا را مهر ۱۴۰۲ فتح کرده ام.
از آخرین قله یعنی ماناسلو هیمالیا شروع می کنیم که نام شما به عنوان تنها بانوی بالای ۶۰ سال خبرساز شد، از تصمیمتان برای صعود به این قله بگویید
اولین چیز برای من علاقه فراوان به کوهنوردی است و فکر می کنم هر کسی به هرچیزی که بخواهد می تواند برسد. من هم در ابتدا تصمیم داشتم چند هشت هزار متری را فتح کنم اما در صعود اول به دلیل اینکه دو چشمم نابینا شد به توصیه پزشکان و اینکه ممکن است این مشکل مجدد برایم اتفاق بیفتد از این کار منصرف شدم.
از مسیر صعود به ماناسلو و شرایط خودتان برایمان صحبت کنید؟
تقریبا ۲۳۰ نفر از تمام دنیا برای صعود به این قله شرکت کرده بودند. از نظر شخصی توان خودم را خوب میدیدم ولی برای اطمینان از سرپرست تیممان هم در ابن باره سوال کردم که در بین این نفرات شرایط من را چگونه میبیند که در بین این نفرات از نظر توانایی روحی و بدنی به من رتبه ۱۰ داد. اینقدر که آمادگی داشتم و همیشه جلوی تیم حرکت میکردم. اما متاسفانه به آخرین روز صعود که رسیدیم باید از ۶۹۰۰ شروع میکردیم تا به ارتفاع ۷۰۰۰ که رسیدیم من متوجه شدم چشم سمت راستم نمیبیند ولی به کسی حرفی نزدم چون اگر این موضوع را بیان میکردم صدردصد باید برمی گشتم.
صبح روز بعد که به ارتفاع ۸۰۰۰ رسیدیم همانجا اعلام کردم که از شب گذشته تا الان من بینایی یکی از چشمانم را از دست دادهام. که مطابق انتظارم دستور بازگشت را دادند اما من حاضر به این کار نشدم. بالاخره یک ماه برای این صعود زحمت کشیده بودم تا این ارتفاع آمده بودم پس خیلی برایم سخت بود که حالا که تا قله چیزی نمانده برگردم با پافشاری های من قبول کردند که همراهشان باشم.
به ارتفاع ۸۱۰۰ که رسیدیم بینایی چشم دیگرم را هم از دست دادم و همان جا بیهوش شدم که به کمک همراهانم به پایین منتقل شدم تا ارتفاع ۷۴۰۰ متری که شرایط به حالت نرمال برگشت و توانستم به همراه سرپرست گروه به پایین بیایم. البته به من قول دادند که در کمپ ۶۹۰۰ یک شب می مانیم و روز بعد مجدد به سمت قله حرکت می کنیم که متاسفانه موقع پایین آمدن دیگر اجازه صعود ندادند و من توانستم پرچم ایران را تا ارتفاع ۸۱۰۰ به اهتزار دربیاورم.
حس شما هنگام فتح قله ها چیست و کوهنوردی چه تاثیری در زندگی و روحیه شما داشته است؟
حس رسیدن به قله اینقدر حس زیبایی است که نمی شود وصفش کرد. باید بروی تا به این حس برسی. اینقدر تلاش می کنی، خسته با نفس های تند و پاها را به زور به جلو می کشی. فکر می کنی وقتی رسیدی باید بنشینی و نمی توانی از جا بلند شوی اما همین که قله را می بینی از خوشحالی فقط خدا را شکر می کنی و تمام خستگی ازتنت بیرون می رود. این ورزش برای من باعث نشاط، صبوری، مقاومت در مقابل مشکلات و امیدواری است. من حدود ۳۵ سال است که بیماری دیابت دارم و کوهنوردی تاثیر بسزایی در درمان بیماری من داشته است.
به نظر شما مشکلات و چالش های پیش روی ورزشکاران این رشته چیست؟
بگذارید در ابتدا اینگونه برای شما بگوییم که شرایط صعود به یک قله چگونه باید باشد. شما قبل از صعود حدود یکسال باید تمرین کنید. من خودم را مثال می زنم. قبل از صعود به قله ماناسلو چندین مرتبه به دماوند رفتم و شب هایی را در ارتفاعات توچال و دماوند برای هم هوایی خوابیدم. در کنار این تمرینات تنفسی و بدنسازی را بصورت مرتب انجام می دادم. یعنی یک روز در میان مسیر شیب دار کوه صفه را می رفتم و هر روز سعی می کردم تایم زمانی را خود را با افزایش سرعت کم کنم تا شرایط بهتری برای صعود پیدا کنم.
البته ناگفته نماند جدای تمام این تمرینات که باید یکسال قبل از صعود انجام دهی سال های قبل ترهم باید به قله های ۷،۶ و۵هزار متری هم بصورت مرتب صعود کرده باشی. در واقع اینطور برای شما بگویم که ساده ترین مربی کوهنوردی باید در یک بازه زمانی دوساله ۱۶ دوره کلاس را طی کند. تا بتواند یک مربی راهنمایی کوهستان شود. حالا شما تصور کنید بخواهی مربی کوهپیمایی درجه ۳ ،مربی برف یا مربی سنگ شوی باید زحمت و زمان زیادی را تحمل کنی و به تعبیری به جان بخری تا به این درجه برسی به همین دلیل است که ما در کوهنوردی مربیان درجه ۲ کمی داریم.
البته جدای از این پروسه و آمادگی جمسی برای کوهنوردی این را هم باید اضافه کنم که بیشتر مشکلات کوهنوردان، هزینههای بالای تجهیزات است که اکثر کوهنوردان باید با هزینه شخصی آنرا تهیه کنند.
خانم حسنی اخبار و مطالب حول محور رشته کوهنوردی و کوهنوردان در رسانه نسبت به رشته های دیگر کمتر است به نظر ما دلیل این موضوع چیست؟
ببینید کوهنوردی یک مسابقه نیست که اگر بود مطالب هم در باره آن بیشتر بود. ما در حال حاضر اسکای رانینگ و دوی کوهستان یا یک مسابقه سنگنوردی را در این رشته داریم در نتیجه انگار هرکسی برای دل خودش می رود برای اینکه به یک آرامشی برسند. به همین دلیل مطالب کمی درباره این رشته در رسانه شاهد هستیم.
حالا برنامه بعدی چیست؟ کاری مانده که بخواهید انجام دهید؟
به دنبال چندکوهنورد بودم که ۲۷قله اتحادیه اروپا را برویم که متاسفانه پیدا نکردم. در حال حاضر کارهای قله فوجی ژاپن را انجام میدم وانشااله سال آینده ۲۷ قله اتحادیه اروپا رامی روم.
خانم رضوی
